انگار سکوت هامون هنوز هم پر از صداس، صدایی که حتی الان هم اگه چیزی گفته نشه ازش یه روزی ازش گفته میشه! من میدونم که تو سکوت هامون صداهای زیادیه، انگار که چشما صحبت میکنن و همه چیزو میگن، من اونی رو دوست دارم که روحش رو تو چهرش نشون میده، درست مثل تو و من، پس اگه یه روزی چیزی نگفتم بدون هنوز هم پر از صحبتم و تو خودت میدونی، تمام این صحبت ها تو درون تویه که به زبون من میاد