عادت کنید به بیادا بودن، به واقعی بودن؛
به لباس تکراری پوشیدن، به قهقهه ی بلند، بدون اینکه فکر کنید الان صداتون کجا میپیچه، به گفتنِ جملهی "این رستوران گرونه، بریم فلافل بخوریم"، به گفتنِ جملهی "دلم برات تنگ شده" بدون اینکه فکر کنید طرف پررو میشه،
به گفتنِ درد و غم و غصه و حالِ بد و نگرانیتون، بدون اینکه فکر کنید طرفِ مقابل چه فکری میکنه،
به خودتون بودن، به بیادا بودن، به راحت بودن و سخت نگرفتن عادت کنید،
باور کنید دلرباترین ویژگی هر آدمیزادی همینه...