سوره فاتحه، نخستین سوره قرآن و قلب معنوی آن است؛ دعایی کوتاه اما عمیق که در هفت آیه، تصویری از ارتباط انسان با هستی، نیاز او به هدایت، و مسیر بازگشت به تعادل روانی ترسیم میکند. از نگاه روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این سوره در عین ایجاز، یکی از غنیترین متون برای واکاوی سازوکار روان انسان است، بهویژه در نسبت با مفهوم «سایه» (Shadow)؛ آن بخشهای طردشده، انکارشده یا ناآگاه وجود که در ناخودآگاه شخصی یا جمعی پنهان ماندهاند و گاه در قالب اختلال، بحران یا خودفریبی بروز مییابند.