سوره الفلق، از آن دسته سورههاییست که در ظاهر لحنی دعاگونه دارد—تقاضای پناه از شرور گوناگون. اما در لایهی روانشناختی، این سوره را میتوان نقشهای برای مواجههی آگاهانه با نیروهای ناخودآگاه، ترسها، و سایههای درون دانست. در واقع، این سوره نه صرفاً بیان یک دعا، بلکه بیان یک خودآگاهی عمیق از خطراتیست که از درون انسان را تهدید میکنند، نه از بیرون.
در روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، «شر» همیشه تنها در دیگران نیست؛ بلکه اغلب در سایههای نادیده گرفتهشدهی خود ماست. سوره فلق، در حقیقت، خوانشیست از لحظهای که انسان تصمیم میگیرد بهجای فرار از ترسهایش، آنها را ببیند، نام ببرد، و از خویشتن اصیلش برای رویارویی با آنها نیرو بگیرد.