سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست دل شُده پایبـند گردن جان در کمـند زهره گُــفتار نه کاین چه سبب وان چراست؟ گر بزنندم به تیـغ در نظرش بی دریـغ دیدن او یک نظـر صَد چو منش خون بهاست گَر برود جان ما در طلب وصلِ دوست حیف نباشــد که دوست دوست تر از جانِ ماست گَر بنوازی به لطف وَر بگُدازی به قهـر حُکم تو بر من روان زَجر تو بر من رواست سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست