ویلیام جیمز (1842-1910)، فیلسوف و روانشناس آمریکایی، یکی از بنیانگذاران مکتب پراگماتیسم (Pragmatism) بود که بر کاربرد عملی ایدهها و باورها تأکید داشت. او همچنین یکی از پیشگامان روانشناسی تجربی بود و نظریههایی دربارهی ارادهی آزاد، تجربهی دینی، و نقش عواطف در شناخت ارائه داد. جیمز معتقد بود که حقیقت یک نظریه یا باور، در میزان مفید بودن آن در زندگی واقعی مشخص میشود. برخلاف فیلسوفانی که به دنبال حقیقتی مطلق و مستقل از انسان بودند، او استدلال کرد که حقیقت یک چیز ثابت نیست، بلکه چیزی است که کار میکند و در عمل سودمند است.