سوره الحشر با تصویری تاریخی و سیاسی آغاز میشود: تبعید قبیلهای یهودی (بنینضیر) از مدینه بهدلیل پیمانشکنی. اما این روایت، در پسِ خود لایهای نمادین و روانشناختی را پنهان دارد. اگر با رویکرد یونگی بخواهیم به سوره بنگریم، درمییابیم که این سوره دربارهی تخلیهی قلعههای روانی، سرکشیهای ایگو، انکار خویشتن، و در نهایت، راه بازگشت به نور درون است.
در روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، یکی از مراحل مهم در فرایند رشد فردی، روبهرو شدن با بخشهایی از روان است که در قلعهای مستحکم پنهان شدهاند—ترسها، باورهای ریشهدار، یا نقابهایی که مانع رسیدن به خویشتن حقیقی میشوند. سوره حشر، داستانیست از بیرونراندهشدن این قسمتها، و فرصتی برای بازسازی روان.