سوره علق

سوره العلق با واژه‌ای آغاز می‌شود که نه‌تنها نخستین فرمان قرآن است، بلکه در دنیای درون نیز اولین صدای خویشتن اصیل به ایگو است:

«اقْرَأْ»
یعنی: بخوان.

در نگاه دینی، این سوره از نخستین لحظات نزول وحی بر پیامبر اسلام می‌گوید. اما در خوانش روان‌شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این سوره روایت آغاز خودآگاهی انسان در برابر خود، سایه‌اش، و ساختار روانی‌اش است.

سوره العلق، یک سفر روانی‌ست: از پیدایش، به دانایی؛ از دانایی، به غرور؛ و از غرور، به قطع ارتباط با معنا. اما پایانش با تهدید نیست؛ با دعوتی روشن به سجده و نزدیکی است.