سوره الانفطار با تصاویری آغاز میشود که تداعیگر یک فاجعه کیهانی است: آسمان شکافته میشود، ستارگان فرو میریزند، دریاها فوران میکنند، و قبرها زیر و رو میشوند. اما از دیدگاه روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، اینها تنها تصاویر آخرالزمانی فیزیکی نیستند، بلکه نمادهاییاند از فروپاشی نظم کهنه در روان، آغاز خودآگاهی عمیق، و خروج محتواهای سرکوبشدهی ناخودآگاه به سطح هوشیاری.
«انفطار» بهمعنای "شکافتن" است، و سوره از شکافتن آسمان آغاز میشود. آسمان، در معنای نمادین، نشاندهندهی ساختار ذهنی، چارچوبهای آگاهانه، و پوشش روان است. شکافتهشدن آسمان در اینجا آغاز آشکارشدن حقیقتی پنهان است—آغازی برای بیداری روانی.