فره در اساطیر ایرانی

فرّ، فَرّه، خوَرنَه یا فر کیانی، مفهومی در اساطیر ایرانی است. فر موهبت یا فروغی ایزدی[۱] است که شخص با انجام خویشکاری‌های خود[۲] و رسیدن به درجه‌ای از کمال به دست می‌آورد.طبق مندرجات زامیادیشت، فر یا «خره» چنین تعریف می‌شود: «فروغی است ایزدی که به دل هرکه بتابد، از همگنان برتری یابد. از پرتو این فروغ است که شخص به پادشاهی می‌رسد، شایسته تاج و تخت می‌شود، آسایش‌گستر و دادگر و همواره کامیاب و پیروزمند می‌شود و نیز از نیروی این نور است که کسی در کمالات نفسانی و روحانی کامل می‌گردد و از سوی خداوند به پیامبری برگزیده می‌شود.»
آقای مهدی یوسفی گوینده رادیو دارالفنون در این ویدئو نظرش را با شما به اشتراک می گذارد.
اگر به فن بیان و گویندگی ،مجریگری ، نمایش رادیویی، کتاب صوتی و پادکست علاقمند هستید به جمع رادیو دارالفنون بپیوندید .https://radio.darolfunun.com/