صحبت های پایانی نامجون: این استادیوم برای همهی ما معنی خیلی بزرگی داره و واقعاً یه جای تاریخی محسوب میشه. چهار سال پیش، وقتی آخرین بار اینجا کنسرت داشتیم، دوران کرونا بود، درسته؟ برای همین نمیتونستید بلند جیغ بزنید و مجبور بودید از اون وسیلهها استفاده کنید… علاوه بر اون، به خاطر فاصلهگذاری اجتماعی، فکر کنم فقط حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد ظرفیت سالن پر شده بود. ولی الان ما رو نگاه کنید! دیگه خبری از کرونا نیست و دیگه هیچ خدمت سربازی اجباریای هم وجود نداره! واقعاً ممنونیم که این چهار سال منتظرمون موندید. و من یه جملهی موردعلاقه دارم… «هر اتفاقی که توی لاسوگاس بیفته، همونجا توی لاسوگاس میمونه!» دوستتون دارم!