دفتر فدراسیون بوی قهوهی سرد میداد.
هان سوجون روبهروی میز نشسته بود.
سه نفر آنطرف میز.
هیچکس به چشمهایش نگاه نمیکرد.
رئیس آرام گفت:
«با توجه به شرایط روحیات…
فکر میکنیم فعلاً بهتره از تیم فاصله بگیری.»
سوجون پرسید:
«فعلاً یعنی چقدر؟»
مکث.
یکی از مربیها گفت:
«تا وقتی شرایط رسانهای بهتر بشه.»
سوجون فهمید.
همیشه یک «بهتر شدن رسانهای» وجود داشت
که هرگز نمیرسید.
او آرام ایستاد.
کمربند مشکیاش را از دور کمرش باز کرد.
روی میز گذاشت.
نه با عصبانیت.
نه با التماس.
فقط گفت:
«پس اینجا هم… عدالت نداریم.»
هیچکس جواب نداد.
سوجون در را بست.
و برای دومین بار در زندگیاش
سیستمی را ترک کرد
که ادعا میکرد بهترینها را میسازد.
:::
موسیقی و هنر