همهٔ زندانها
از سنگ و آهن ساخته نمیشوند.
برخی از آنها
در سکوتِ ذهن انسان شکل میگیرند.
در آغاز
تنها یک فکر کوچک است—
یک «نمیتوانم»،
یک «نمیشود»،
یا ترسی مبهم از آنچه ممکن است رخ دهد.
اما همین اندیشههای کوچک
آرامآرام
میلههایی نادیدنی میسازند.
انسان قدمی به پیش نمیگذارد
نه زیرا راه بسته است،
بلکه زیرا باور کرده
که راهی وجود ندارد.
و چنین است
که زندان شکل میگیرد؛
بیدیوار،
بینگهبان،
و بیقفل.
تنها چند فکرِ محدودکننده کافی است
تا آدمی
در فضایی که خود ساخته
سالها بماند.
و شاید تلخترین حقیقت این باشد
که بسیاری از انسانها
هرگز نمیفهمند
میلههایی که پشتشان ایستادهاند
در واقع
از ابتدا
در دستان خودشان ساخته شده بود.