سوره حِجر، از سورههاییست که با لحنی پرابهام، مرموز و شاعرانه سخن میگوید. در این سوره، مضامین آفرینش، انکار، مقاومت روان، و نابودی اقوام پیشین با زبانی نمادین در کنار هم قرار گرفتهاند. اما در پس این مضامین ظاهراً تاریخی یا اخلاقی، یک گفتوگوی عمیق درونی با روان انسان نهفته است—گفتوگویی که از لحظه خلقت آغاز میشود، از وسوسه و انکار میگذرد، و در نهایت به حسرت، فراموشی، و بازگشت ختم میشود.
در روانشناسی یونگ، سطوح مختلف روان انسان—از ناخودآگاه فردی تا ناخودآگاه جمعی—حاوی نیروهایی هستند که گاه در قالب نمادها، اسطورهها و الگوهای کهن (archetypes) نمایان میشوند. سوره حِجر را میتوان بهمثابه سفری بینابعدی در روان دید؛ سفری که از لحظه تولد آگاهی انسانی آغاز میشود و سایههای پنهانشده در برابر آن قد علم میکنند.