سوره الغاشیه با پرسشی آغاز میشود که مانند ضربهای نرم اما کوبنده بر ذهن فرود میآید:
«هَلْ أَتَىٰکَ حَدِیثُ ٱلْغَـٰشِیَةِ؟» یعنی: «آیا خبر آن پوشاننده به تو رسیده؟»
واژه «غاشیه» از ریشهی «غَشْو» میآید و به چیزی اشاره دارد که مانند موج یا سیلابی همهچیز را میپوشاند و در بر میگیرد. در نگاه قرآنی، این واژه به قیامت اشاره دارد. اما در خوانش روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این «پوشاننده» نمادی از مواجههی کامل و دربرگیرندهی روان با چیزی است که تا آن لحظه انکار یا سرکوب میکرده—با سایه، با درد، با حقیقت.
غاشیه، در این خوانش، لحظهای است که ایگو دیگر نمیتواند پنهان شود. روان، ناگهان، به طریقی شدید و فراگیر، خودِ پنهان را آشکار میکند.