سوره التغابن سورهای است دربارهی «فریبخوردگی»—اما نه فریب از بیرون، بلکه فریبی درونی که از ندانستن خویشتن و انکار حقیقت ناشی میشود. نام سوره، از ریشهی «غبن» است، یعنی زیان، و "تغابن" یعنی زیانکاری متقابل، روزی که آشکار میشود چه کسی واقعاً زیان کرده است. اما در سطح روانشناسی، این زیان نه بهمعنای مالی یا ظاهری، بلکه از دستدادن پیوند با خویشتن و دورشدن از مسیر فردیتیابی است.
در روانشناسی تحلیلی یونگ، زیانکار واقعی کسی نیست که شکست خورده یا از نظر اجتماعی عقب مانده؛ بلکه کسی است که خود را نشناخته، سایهاش را انکار کرده، و عمرش را در ساختن نقاب یا تعقیب موفقیتهای بیرونی صرف کرده، بدون آنکه به درون خود بنگرد.
سوره تغابن، در حقیقت، دربارهی لحظهای است که نقشها فرو میریزند، و روان میبیند که واقعاً چه کسی بوده و چه چیزی را از دست داده. و این لحظه، نقطهی آغاز رستگاری است—اگر شجاعت پذیرفتن وجود داشته باشد.