سوره النّاس، در کنار سوره فلق، یکی از دو دعای پناهخواهی قرآنیست که از شرور درونی سخن میگوید. اما اگر سوره فلق بیشتر درباره تاریکیهای بیرونی و سایههای قابلنامگذاری بود، سوره ناس مستقیماً به درون انسان خیره میشود—به زمزمههای پنهان، وسوسههای آرام، و صدایی که گاه درونیست و گاه از بیرون مینماید. در خوانش کارل گوستاو یونگ، این سوره یک مواجهه تمامقد با "پرسونای فروپاشیده"، "سایه فریبنده"، و بازیهای ناپیدای ایگو است؛ زمانی که انسان درمییابد دشمن واقعی نه در بیرون، بلکه درون ذهن و روان اوست.