_

من‌در‌اقلیمِ‌نگاهت،
آواره‌یِ‌بی‌پناهی‌بودم‌که‌به‌تماشایِ‌کوچِ‌تو‌نشست. من‌به‌اعتیادِ‌تو‌خو‌کرده‌بودم‌و‌تو،
‌ ‌ ‌‌ ‌مسخِ‌سرابی‌دیگر‌شدی.
شاید‌سرنوشتِ‌من،
‌ ‌‌ ‌‌ ‌تا‌ابد‌در‌بندِ‌هجرانِ‌تو‌ماندن‌باشد.
دردناک‌است…
‌این‌بازیِ‌غریبِ‌روزگار،
ماهکِ‌کوچکِ‌من.