از منظر قرآنی، اینها نشانههای عظمت کیهانی و لحظات مقدساند. اما در خوانش روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این سوره را میتوان بهعنوان روایت لحظهای دانست که ایگو، پس از سفری تاریک، به آستانهی روشنایی میرسد. لحظهای که پس از انکار، مقاومت، و تکبر، انسان در خود فرو میرود و با صدای آرام خویشتن اصیل روبهرو میشود.
«فجر» در این تحلیل، تنها طلوع خورشید نیست؛ طلوع آگاهیست. همان لحظهای که انسان، پس از یک شب طولانی روانی، چشم میگشاید.