ما وارثان خوابزدهی تمدنی هستیم که جهان را بیدار کرد!
من حسرتِ امتی را میخورم که روزی خالق علم و پیشگام اندیشه بود و امروز بیشتر مصرفکنندهی دستاورد دیگران شده است. یادآوری میکند که مسلمانان زمانی با علم خود، جهان را به دانشگاههای خود میکشاندند، شهرهایشان کانون نوآوری و روشنایی بود و نامشان با کشف و پیشرفت گره خورده بود؛ اما اکنون از آن جایگاه فاصله گرفتهاند و به خوابی عمیق فرو رفتهاند. این حرف نه برای سرزنش، بلکه برای بیداری است؛ تلنگری که میگوید بازگشت به شکوه گذشته نه با حسرت، بلکه با زندهکردن همان روحیهی علمجویی، تلاش و مسئولیتپذیری ممکن است؛ همان راهی که پیامبرمان ﷺ آن را مسیر بهشت نامید.