سوره الضّحىٰ یکی از لطیفترین و شخصیترین سورههای قرآن است که با لحنی دلنشین، آرام، و در عین حال عمیق آغاز میشود. سورهای که به ظاهر خطاب به پیامبر اسلام است، اما در ژرفترین سطح، خطابی روانشناختی به هر انسانی است که لحظهای دچار گمگشتگی، تنهایی، یا تردید میشود.
در خوانش روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این سوره را میتوان روایت روان از عبور از شب تار، بازگشت نور، و آرامگرفتن نفس پس از طوفان سایه دانست. سورهای دربارهی امید، دربارهی انتظار، و دربارهی بازسازی پیوند درونی با معنا.