سوره القلم

سوره القلم با سوگندی آغاز می‌شود که ظاهراً ساده است اما در عمق خود راز بزرگی نهفته دارد:

«ن ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ»
یعنی: "ن، سوگند به قلم و آن‌چه می‌نویسند."

در نگاه درونی، این جمله آغاز سفری به ناخودآگاه انسان است. «قلم» می‌تواند استعاره‌ای باشد از خودآگاهی‌ای که تلاش می‌کند محتوای تاریک‌تر روان را ثبت و درک کند. «ن» که در روایات نخستین حرف نور یا نطفه خلقت دانسته شده، در روان‌شناسی تحلیلی نیز می‌تواند نقطه آغاز خودشناسی باشد.

در تحلیل کارل گوستاو یونگ، قلم روان انسان، تنها زمانی حقیقت را می‌نویسد که ایگو خاموش شود، و ناخودآگاه اجازه سخن گفتن پیدا کند. سوره قلم، با این نگاه، روایتی‌ست از روانی که ابتدا خودش را کامل می‌داند، اما گام‌به‌گام، از مسیر سقوط، زوال، و بیداری، به خود حقیقی نزدیک می‌شود.