هر روز انگار داره همه چیز تغییر میکنه و اما نه تو، تو بهتر میشی و رویاهات تموم دنیا رو می گیرن، انگار تو یه دنیایی برای خودت و باید تا میشه دیدتت، چقدر بدون تو چیزی نیست که ازش گفت و اما انگار تمام اینا درون توئه و دستای من ساخته شدن تا از همینا بگن، تو یه صدایی تو اوج سکوت و تا همیشه میشه ازش گفت، بذار بگم از چیزی که درون توئه و خواسته ای نیست جز بودنت، پس باش و بهم بگو چطور میشه، چطور میشه که اینقدر خوبی؟