پدیدارشناسی (Phenomenology) یکی از مکاتب فلسفی مدرن است که بر بررسی مستقیم و بدون پیشفرض تجربههای آگاهی و پدیدههای ذهنی تأکید دارد. این مکتب به جای تمرکز بر جهان خارج یا ساختارهای انتزاعی، بر چگونگی تجربهی پدیدهها توسط آگاهی انسان متمرکز است. پدیدارشناسی در اوایل قرن بیستم توسط ادموند هوسرل (Edmund Husserl) بنیانگذاری شد و سپس توسط فیلسوفانی مانند مارتین هایدگر، موریس مرلوپونتی و ژان-پل سارتر گسترش یافت. این مکتب، پایهی بسیاری از جنبشهای فلسفی مدرن، از جمله اگزیستانسیالیسم و هرمنوتیک را تشکیل داده است.