سوره انسان

سوره الإنسان با پرسشی بنیادین آغاز می‌شود:

«هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ حِینٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ یَکُن شَیْـًۭٔا مَّذْکُورًا؟»
آیا بر انسان زمانی نگذشت که او چیزی درخور ذکر نبود؟

در نگاه روان‌شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این آغاز، نمادی از مرحله‌ی پیشاشناختی در روان است—مرحله‌ای‌که ایگو هنوز متولد نشده، خودآگاهی وجود ندارد، و انسان هنوز با ناخودآگاه یکی است. این حالت را یونگ "حالت اولیه روان" می‌نامد: وضعیت بی‌تمایزی، خام و آمیخته با کل.

سوره انسان، از این حالت آغاز می‌کند و انسان را مرحله‌به‌مرحله از خلقت، رنج، آگاهی، عمل اخلاقی، و سرانجام از تبلور روانی عبور می‌دهد. در خوانش یونگی، این سوره داستان فردیت‌یابی روان است؛ داستانی که از ناآگاهی آغاز می‌شود، با عبور از سایه‌ها و آزمایش‌ها ادامه می‌یابد، و در پایان، به معنای درونی و آرامش پایدار ختم می‌شود.