منو چی دیونه میکنه؟ خودشان. وجودشان .صدایشان خنده هایشان . بدنشان و قیافه ی شان . من از تمام وجودشان بیزارم.درآن از زمانی که به حال غمزده من میخندیدند و آن صدای نحس از آن دهن های رقت اور شان بیرون می امد و با تمسخر حرف میزدن و میخندیدن صدای خنده هایشان مثل رنده ای بر روحم بود و فقط نفرت بی اندازه از خودشان در جای از سینه و ذهن و روحم میکاشتند