این دعا در بین دعاها از جایگاه بلندى برخوردار است و از حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله روایت شده و دعایى است که جبرئیل براى آن حضرت هنگامى که در مقام ابراهیم مشغول نماز بودند آورد و کفعمى در"بلد الامین" و "مصباح" این دعا را ذکر نموده و در حاشیه آن به فضیلت آن اشاره کرده،از جمله اینکه هر که این دعا را در"ایام البیض" (روزهاى سیزدهم و چهارهم و پانزدهم) ماه رمضان بخواند گناهش آمرزیده میشود، هرچند به عدد دانههاى باران و برگهاى درختان و ریگهاى بیابان باشد، خواندن آن براى شفاى بیمار و اداى دین و بینیازى و توانگرى و رفع غم و اندوه سودمند است.