سوره الإخلاص، سورهای است که به ظاهر دربارهی توحید و یگانگی خدا سخن میگوید، اما در لایهی روانشناختی، متنیست دربارهی یافتن مرکز معنا در وجود انسان و پاکسازی روان از فرافکنیها، تصویرسازیها و خدایان دروغینی که ایگو در مسیر رشد میسازد.
در روانشناسی تحلیلی یونگ، این سوره را میتوان همچون بیانیه نهایی فردیتیابی دانست—زمانی که انسان، پس از گذر از سایهها، نقشها، انکارها، و توهمها، اکنون با حقیقت وجودی خویش یکی شده و مرکز وحدت روان را یافته است. سورهای که نه فقط بیان خداشناسی، بلکه خودشناسی عمیق و پاکشده از تصویرسازیهای ایگو است.