تاریخ که ورق میخورد،
دو تصویر در برابرمان میایستد؛ دو روایت از روشنفکری.
در مشروطه،
روشنفکری که به غرب چشم دوخته و دستش در دست بیگانه بود
کار را به بنبست کشاند.
اما در انقلاب اسلامی، صحنه فرق کرد.
اینبار روشنفکرانی که ریشه در اسلام داشتند،
گرد شمع وجود امام خمینی(ره) جمع شدند
و کشور را از دل شبهای ظلمت بیرون کشیدند.
امروز، باز هم در یک پیچ تاریخی ایستادهایم؛
جنگی نو، اما آشنا.
در کنار طیف عظیم نخبگان انقلابی و روشنفکران اسلامگرا،
اما زمزمههای ضعفی از گوشه و کنار به گوش میرسد:
«تنگه را بدهیم برود…جنگ برای کشور هزینه دارد و...
حرفهای اقلیتی که به سبب نفوذ
فضای مجازی و شبکههای اجتماعی آمریکایی
زیاد شنیده میشود
از همان جنس حرفهای مشروطهچیهای غربگرا.
صدای همان روشنفکرنماهاست
که هنوز نفهمیدهاند تاریخ چه قاعدهای دارد.
اما رهبر شهید ما(امام خامنه ای ره)
مثل همیشه، تیررس نگاهشان از همه جلوتر بود.
ایشان گفتند: «مردم مبعوث شده کار را تمام میکنند.»
و این یعنی پایان قصه را انشاءلله مردم مینویسند…