گیر و دار زندگانی هر چه بود از ما گذشت بگذرد دنیا ز هرکس، کز سر غمها گذشت آنکه عمری جوهر جان را به پایش ریختم وه چه غافل از کنارم، مست و بی پروا گذشت دید از بار حوادث، پُشت ما خم گشته است خنده برلب، حال ما، میدید و از اینجا گذشت من نهال عشق و یکرنگی به دل میکاشتم آوخ از عمری که با غفلت در این سودا گذشت
با امید آنکه نخل دوستی بار آورد عمرنافرجام در این فکرتِ بیجا گذشت
بس که سردی دیدم از یاران غافل سوختم عیش یاران فارغ از سوز و گداز ما گذشت میتوان در کوچهی امید شادان ره سپرد دست در آغوش عشق، ازکشور غمها گذشت