فردریش ویلهلم یوزف شلینگ (1775–1854)، فیلسوف آلمانی، از چهرههای کلیدی ایدهآلیسم آلمانی است که فلسفه را از مسیر معرفتشناسی محض به سوی فلسفهی طبیعت، آزادی و هنر گسترش داد. شلینگ، در بطن تحول پرشتاب اندیشههای اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، تلاش کرد تا میان طبیعت و خودآگاهی، عین و ذهن، ضرورت و آزادی، پیوندی زنده و پویا برقرار کند. او معتقد بود که طبیعت خود یک فرآیند آگاهانهی درونی است که در انسان به خودآگاهی میرسد؛ طبیعت و روح، دو چهرهی یک حقیقتاند.