سوره الزُّمَر (گروهها)، یکی از سورههاییست که بهجای روایت تاریخی یا احکام فقهی، تمرکز ویژهای بر درونکاوی انسان، فریبکاری نفس، و سفر روح از کثرت به وحدت دارد. در این سوره، پیدرپی به «اخلاص در عبادت» اشاره میشود؛ مفهومی که در سطح دینی به معنای «خالص کردن عمل برای خدا» است، اما در روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، معنایی بسیار ژرفتر مییابد: پاکسازی روان از دوگانگی، نقاب، و فرافکنی، و بازگشت به صداقت وجودی.
نام سوره از آیهای در انتهای آن گرفته شده:
«وَسِیقَ ٱلَّذِینَ کَفَرُوٓا۟ إِلَىٰ جَهَنَّمَ زُمَرًۭا... وَسِیقَ ٱلَّذِینَ ٱتَّقَوا۟ رَبَّهُمْ إِلَى ٱلْجَنَّةِ زُمَرًۭا...» یعنی انسانها در گروههایی به سمت سرنوشت روانیشان حرکت میکنند—عدهای به سوی رهایی، عدهای به سوی درهمشکستن. این سوره، روایت همین جداییست: بین کسی که با سایهاش روبهرو شده، و کسی که انکار کرده است.