سوره مریم یکی از شاعرانهترین و روانشناسانهترین سورههای قرآن است. برخلاف سورههایی که به مباحث فقهی یا سیاسی میپردازند، این سوره سراسر درباره تجربهی درونی انسانها در مواجهه با رنج، ایمان، حیرت، تهمت، انکار و امید است. سوره با سکوتی پیرانه آغاز میشود، با زایش در تنهایی ادامه مییابد، و با وعدهی بازگشت روشنایی به جهان تمام میشود.
در روانشناسی تحلیلی یونگ، «زایش» مفهومیست بسیار فراتر از تولد جسمانی. هر تحول روحی، هر برآمدن معنا از دل تاریکی، هر فهم تازهای از خویشتن، نوعی زایش روانی است. سوره مریم، بیش از هر چیز، دربارهی چگونگی زادهشدن یک نور در دلِ سایه است—چه در وجود زکریا، چه در قلب مریم، چه در ندای درون یحیی و عیسی، و چه در بازگشت انسان به حقیقت خودش.