دهه ۱۹۲۰ نقطه عطفی در تاریخ فیزیک بود؛ زمانی که مکانیک کوانتومی نگاه کلاسیک به جهان را متحول کرد. هایزنبرگ، بورن و یوردان با مکانیک ماتریسی نشان دادند رفتار ذرات را نمیتوان با مسیرهای مشخص توضیح داد. شرودینگر نیز با معادله موجی خود، الکترون را بهصورت توزیع احتمال توصیف کرد. سپس اصل عدم قطعیت هایزنبرگ محدودیت بنیادی اندازهگیری همزمان مکان و تکانه را آشکار کرد. اینشتین با ایده احتمال و مفاهیمی مانند درهمتنیدگی مخالف بود و در بحثهای معروف با نیلز بور، چالشهای مهمی مطرح کرد. این اختلافات در نهایت به شکلگیری درک مدرن ما از واقعیت کوانتومی کمک کردند.