لیک جان داروی شیرین امید
همچو خونِ خورشید
می تپد در رگ ما
و گل گم شده سر می کشد از خاکِ شکیب
غنچه می آرد بی رنگِ فریب
و به ما می دهد این غنچه نوید
از گلِ آبیِ صبح
خفته در بستر سرخ خورشید
نغمه ی خویش رها کن حکمت!
تا فروپیچد در گوش جهان
و سرودِ خود را
چون گل خنده ی خورشید بپاش
از کران تا به کران!
جغدها،خفاشان
می هراسند ز گلبانگِ امید
می هراسند ز پیغامِ سحر
نغمه ی خونِ شفق
نغمه ی خنده ی صبح
پرده ی نغمه ی ماست
گوش فردای بزرگ
و نوابخش سرود دل ماست
لب آینده ی پاک :)
_______________ هوشنگ ابتهاج(سایه)