«رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَینَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ». صبر در نگاه قرآن تنها تحمل انفعالآمیز نیست. صبر نوعی مقاومت آگاهانه است؛ نیرویی درونی که انسان را از فروپاشی در برابر فشارها بازمیدارد. کسی که صبر دارد، به جای تسلیم شدن در برابر سختیها، از آنها نردبانی برای رشد میسازد. امتحانات الهی، مشکلات اجتماعی و فشارهای روانی، تیرهای میدان زندگیاند. «افریغ علینا صبراً» در واقع تقاضای الهی برای لبریز شدن از استقامت است؛ یعنی خدایا، صبر را چون جامی بر دل ما بریز تا در برابر سختیها نلغزیم. چنین صبری نه ضعف، بلکه قدرتی پنهان است که با توکل بر خدا معنا میگیرد.