کـپـشــن..

راستش پذیرش این حقیقت خیلی تلخه که مرگ یه مهمون ناخوندست که بالاخره در خونه ی همه رو میزنه ولی مشکل اینجاست که بعضی‌ وقتا خیلی زودتر از چیزی که فکرش رو کنیم سر میرسه. درست همون وقتی که آدم تازه می‌خواد قد بکشه و به زندگیش سر و سامون بده سرنوشت تلنگر نه چندان ارومی بهش میزنه..
اون یکی از معدود آدم هایی توی زندگیم بود که میتونست منو بخندونه و بهم حس ارامش بده. کنار اون بودن مثل نشستن کنار یه آتیش امن و آروم بود؛ اما حالا فقط جای خالیش مونده که سرمای نبودش رو به تنم میکشه...
اروم بخوابی رفیقِ بی نظیر من.
حالا که دیگه از قفس این دنیای پر هیاهو رها شدی امیدوارم توی اون آرامش ابدی همونطور که همیشه میخندیدی بخندی. خاطره هات توی قلبم همیشه زنده میمونه
آروم بخواب که اینجا توی یادِ من همیشه هستی...

.dear .A