سوره النمل، که نامش از "مورچه" گرفته شده، یکی از نمادینترین و لایهمندترین سورههای قرآن است. در ظاهر، روایتهایی از سلیمان، موسی، ملکه سبأ، و معجزات پیامبران را در بر دارد؛ اما در لایهی روانشناختی، این سوره تصویری از نظم پنهان، نیروهای خاموش، و آگاهیایست که در دل ناخودآگاه انسانی پنهان شدهاند.
از نگاه کارل گوستاو یونگ، روان انسان متشکل از لایههایی متضاد است: آگاهی و ناخودآگاه، مردانه و زنانه، عقل و شهود، فرد و جمع. سوره النمل، سفریست میان این قطبها، و هر شخصیت در آن، نقشی در فرآیند ادغام روانی و رشد درونی ایفا میکند. این سوره ما را از ترس موسی در تاریکی کوه آغاز میکند و به توازن آگاهانهی سلیمان و ملکه سبأ ختم مینماید—سفری از اضطراب به بصیرت.