فرجامی تلخ من فرجامی تلخ را در صدایم نقاشی کردم درد را در نگاهم به  زنجیر کشیدم حاصل این نقاشی و این زنجیر شد صدای اشکی و آه نگاهی سوگند به همین آه و سوگند به همین اشک که در شلوغ ترین روزهای زندگی ات مرا یاد خواهی کرد و من چقدر سخاوتمندم که حتی برای آن روز ها هم تمام صدایم را در  تمام شهرت به یادگار گداشتم و تو در خلوتی محزون باخود خواهی گفت که   یادش بخیر  اما بخیر نشد بعد از تو هیچ چیز بخیر نشد حتی خواب هایم روزهایم بی خنده بود اگر هم خنده ای بود شب هایم پر گریه کنار چند عکس سرد و چند خاطره ای بی حوصله اما یک دیدار بین من و تو مانده هنوز و تو آن روز خواهی فهمید کشتن یک احساس هولناک تر کشتن یک انسان است (دلنوشت تورج توجی)