لودویگ ویتگنشتاین (1889-1951)، فیلسوف اتریشی-بریتانیایی، یکی از مهمترین متفکران قرن بیستم بود که فلسفهی زبان را متحول کرد. او در دو دورهی فکری متفاوت، نظریات بنیادینی دربارهی ماهیت زبان، معنا، منطق و محدودیتهای فلسفه ارائه داد. ویتگنشتاین در دو مرحلهی اصلی از تفکر خود، نظریهی تصویری معنا (در اثر "رسالهی منطقی-فلسفی") و نظریهی بازیهای زبانی (در اثر "پژوهشهای فلسفی") را مطرح کرد. او استدلال کرد که بسیاری از مشکلات فلسفی، نتیجهی سوءبرداشت از زبان هستند و فلسفه، وظیفهای جز روشنسازی زبان ندارد.