سوره التین

سوره التین با سوگندهایی آغاز می‌شود که به ظاهر به میوه، کوه و شهر اشاره دارند، اما در بطن خود، کهن‌الگوهایی از تاریخ روان انسانی را به ما عرضه می‌کنند. سوره‌ای بسیار کوتاه، اما حاوی یکی از کلیدی‌ترین جملات قرآن درباره‌ی انسان:

«لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِیمٍۢ، ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ»

در خوانش روان‌شناسی تحلیلی یونگ، این سوره را می‌توان شرحی کوتاه اما ژرف از پتانسیل روان انسان برای صعود به نور یا سقوط به تاریکی دانست. این سوره از والاترین جایگاه وجودی سخن می‌گوید، اما بلافاصله هشدار می‌دهد که این بلندا تضمینی نیست. انسان می‌تواند تباه شود—اگر از سایه‌هایش غافل بماند.