سوره التکویر با تصاویری آغاز میشود که همگان آن را به پایان جهان فیزیکی تعبیر میکنند—خورشید در هم پیچیده میشود، ستارگان فرو میریزند، شتران رها میشوند، دریاها شعلهور میگردند... اما در نگاه روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این تصاویر را میتوان بهعنوان نقاط عطف درونی، نمادهای فروپاشی ساختارهای کهنه روان، و آغاز فرآیند تحول شخصیتی دید.
«تکویر» به معنای "درهمپیچیدن" است؛ گویی جهان، همچون طوماری جمع میشود. اما کدام جهان؟ از دیدگاه روانشناختی، این جهانِ ذهنی و روانیای است که ایگو بر پایهی آن هویت خود را ساخته—اما اکنون در آستانهی فروپاشی قرار گرفته است.
سوره التکویر، روایت تصویری و تکاندهندهایست از سقوط نظام کهنه روانی و لحظه بیداریای که در دل فروپاشی، معنای تازهای را آشکار میکند.