سوره المعارج

سوره المعارج (یعنی: نردبان‌ها، راه‌های صعود) با توصیفی از اضطرابی آغاز می‌شود که چنان شدید است که فرد حاضر است همه چیز—even عزیزترین کسانش—را فدا کند تا نجات یابد. اما این اضطراب درباره چیست؟ چه چیزی انسان را تا این حد هراسان می‌کند؟

در نگاه روان‌شناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، این سوره سفری است از دل ترس، عبور از سایه، و تلاش برای صعود از اعماق ناخودآگاه به‌سوی یکپارچگی روانی. «معارج» در این نگاه، دیگر راه‌های فیزیکی به آسمان نیست، بلکه مراحل تدریجی ارتقاء روان از ایگو به Self است—از حالت ابتدایی، اضطرابی و خودمحور، به سوی نوعی آرامش، وسعت و معنا.