«... و قبر بطوس یا لها من مصیبة - توقّد فی الأحشاء بالحرقات - إلى الحشر حتّى یبعث اللَّه قائما - یفرّج عنّا الهمّ و الکربات» ... و قبرى در شهر طوس است که وا مصیبتا از غم و اندوهش که آتش مصیبت فاجعه مرگش در اعضا و رگ و ریشه بدن شعله میزند تا روز حشر، تا اینکه خداوند قائمى برانگیزد و بر ستم و ستمکاران پیروز شود و درد و رنج ما را تا حدّى آرام بخشد.