گمشده در مکانی که با اعداد تعریف میشود، احاطه شده با ستونهایی که به آسمان میرسند، شهری بیپایان که از زمان میگریزد.
من استراتوسفر را میشکافم، بر روی تلومرهای مدارها. و زیر این آسمانهای بیرنگ، جایی که هیچ چیز زنده نمیماند، تو را نجات خواهم داد، تو را نجات خواهم داد.
اگر زنده از اینجا بیرون بیاییم، و روزها طولانیتر شوند، و شبها سردتر شوند، و راه نامشخص باشد، اما میدانم که از دنیایی که به یاد دارم دور است.
و من احساس میکنم که essence وجودم منسوخ میشود در این کالبدشکافی دیجیتال، معنای احساس کردن را از دست میدهم. این کدگذاری درون من، من شخص دیگری هستم، من شخص دیگری هستم.
این باینری رمزگشایینشده بر روی این پلکان به ناکجا. من از ماشینهای تو میگذرم تا «ژن ترمینال نت» را پیدا کنم.
فراتر از حفرهی مشتری، هزار سال راه رفتهام تا این کلید اساسی را برایت بیاورم. یک درگاه بیپایان به نیستی، آنطور که به نظر میرسد.
هیچ نشانهای از محافظان تو نیست در این هزارتوی رؤیاهای متروک. این تکههای داده که به چیزی فراتر از تو تعلق دارند. این دنبالهای است که همه ما را نجات خواهد داد از آیندهای که انتخاب نکردیم، از آیندهای که انتخاب نکردیم.
و سیستمها خراب میشوند، و زنگار حل میشود، و پایان از مرگ هم فراتر است. اما من اینجا میمانم، بر روی این پلکان به ناکجا.
من از ماشینهای تو میگذرم تا «ژن ترمینال نت» را پیدا کنم. فراتر از حفرهی مشتری، هزار سال راه رفتهام (هزار سال راه رفتهام) تا این کلید اساسی را برایت بیاورم.
و روزها طولانیتر میشوند، و شبها سردتر میشوند، و راه نامشخص است، اما من مسیر را برای هر دوی ما حفظ میکنم