سوره السجدة (سجده)، یکی از سورههای کوتاه ولی ژرف قرآن است که از همان ابتدا، انسان را با واقعیت آغازین خود، با راز هستی و با سفر بازگشت به خویشتن روبهرو میسازد. سجده در این سوره، تنها یک حرکت فیزیکی نیست؛ بلکه نمادی از فرورفتن در مرکز روان، پذیرش سایه، و بازگشت از منِ متورم به سرچشمهی هستی است.
در روانشناسی تحلیلی کارل گوستاو یونگ، فرآیند «تفرد» (Individuation) یعنی سفر فرد برای تبدیلشدن به خویشتن واقعی، تنها با عبور از سایه و فروتنی در برابر چیزی بزرگتر از نفس ممکن است. سوره السجدة با آمیختن کیهانشناسی، مرگ، وحشت، و عبادت، در حقیقت نقشهایست از آن فروپاشی و بازسازی روانی که تنها از مسیر "سجده درونی" آغاز میشود.