الیزابت لافتوس (Elizabeth Loftus) (متولد ۱۹۴۴)، روانشناس شناختی و حقوقی آمریکایی است که بیش از هر فرد دیگری در قرن بیستم، مفهوم حافظه را از قلمرو قطعی و واقعگرایانه خارج کرد و وارد قلمرو «ساختگیبودن»، «تحریف» و «پذیرفتنیبودن» کرد. او در زمینهی حافظهی کاذب (False Memory)، شاهد عینی، و تأثیر پرسشگری بر یادآوری، پژوهشهایی بنیادین انجام داد.