"زمان"

زمان موجود عجیبی است؛

نه می‌دود،

نه می‌ایستد.

تنها می‌گذرد.

بی‌صدا از کنار روزهای ما عبور می‌کند

و آنچه را که زمانی تازه و زنده بود

آهسته فرسوده می‌سازد.

چهره‌ها تغییر می‌کنند،

صداها آرام‌تر می‌شوند،

و چیزهایی که روزی برایمان تمام جهان بودند

روزی دیگر تنها خاطره‌ای کم‌رنگ می‌شوند.

زمان عجله‌ای ندارد؛

همین است که شکست‌ناپذیر است.

او نه با خشونت

بلکه با صبری بی‌پایان

هر چیز را اندک‌اندک از ما می‌گیرد.

روزی می‌فهمیم

خیابانی که زمانی پر از صدا بود

ساکت شده است.

دوستی که هر روز می‌دیدیم

سال‌هاست که تنها در خاطره‌ها حضور دارد.

و خودِ ما—

بی‌آنکه متوجه شده باشیم—

دیگر همان آدمِ گذشته نیستیم.

زمان هرگز چیزی را ناگهانی نمی‌برد؛

او تنها کافی‌ست

بگذرد.

و همین گذشتنِ ساده

کافی است

تا جهانِ کاملِ دیروز

آرام‌آرام

به خاطره‌ای دور تبدیل شود.