وقتی بحث لباس بیرون می شود
گورتکس یکی از مفیدترین ابداعات حال حاضر محسوب می شود
این پارچه که برای اولین بار در سال 1978 ساخته شد
سبک است، محافظت خوبی را ارائه می کند و بدن را گرم نگه می دارد
اما چطور یک پارچه ی ساده میتواند تمام این کارها را انجام دهد
پارچه ی گورتکس به صورت دو لایه ساخته می شود
لایه ی بیرونی معمولاً از جنس نایلون و یا پلی استر است
که با غشای گورتکس، در پایین ترکیب می شود
این غشا دارای بالغ بر 1.4 میلیارد حفره بر سانتی مربع است
که برای نفوذ آب باران، بسیار کوچک
اما برای خروج بخار و یا عرق به اندازه ی کافی بزرگ است
اولین گام، طراحی لباس است
و طراح، الگویی را برای برش پارچه طراحی می کند
این نرم افزار کمک می کند تا برش پارچه حتی الامکان بدون هدر رفت انجام شود
زمانی که طراح، مشغول طراحی الگوست
دستیار او در انبار، مشغول انتخاب رنگ مناسب پارچه، برای لایه ی بیرونی است
در این حین، طراح الگوی خود را پرینت کرده و برای برش آماده می کند
با در دست داشتن پارچه و الگو
خیاط می تواند تکه های مختلف برای دوختن کاپشن را برش بزند
الگو با گیره محکم شده
و تبدیل به راهنمایی برای برش زدن پارچه می شود
با برش خوردن تکه ها، کار دوخت و دوز آغاز می شود
تعداد تکه ها به بیش از 200 عدد می رسد اما مواد لازم تنها این نیست
تعداد زیادی زیپ، دکمه و حلقه ی اتصال نیز موجود است
تکه های مختلف، به تدریج در کنارهم قرار می گیرند
از جمله غشای گورتکس
اگرچه مهم ترین بخش عملکردی کاپشن این غشاست
مقاومت لایه ی بیرونی در برابر شرایط مختلفی
که با آن مواجه می شود نیز حائز اهمیت است
اولین تست، مقاومت در برابر سایش است
استفاده ی طولانی و پارگی چیزی ست که هر کاپشنی باید در برابرش مقاوم باشد
این دستگاه پارچه را به سطحی زبر می ساید
هر سایش برابر با 12 ساعت استفاده است
هر تکه پارچه، باید قادر به تحمل دست کم هشتاد و هفت هزار بار سایش باشد
آسیب جزئی نشان دهنده ی بازده مناسب و ضدآب باقی ماندن پارچه است
علاوه بر سایش، استحکام پارچه نیز مورد آزمایش قرار می گیرد
تکه ای از پارچه در دستگاهی قرار داده می شود که آن را تا مرز پارگی، می کشد
نیروی لازم برای پاره شدن پارچه، بعنوان معیاری برای کیفیت، اندازه گیری می شود
در این حین، آخرین کارهای دوخت کاپشن در حال انجام هستند
یکی از مشکلات دوختن گورتکس بخیه های دوخت است
آب می تواند از این سوراخ ها که در مقایسه با سوراخ های
میکروسکوپی پارچه بسیار بزرگ هستند به آن نفوذ کند
اما تکه ای از لایه چسبان، در محل بخیه گذاشته می شود که آن ها را می بندد
این پارچه که در اواخر دهه هفتاد توسط آقای گور اختراع شد
علاوه بر سیستم تنفس یک طرفه، از مزیت وزن بسیار پایین نیز برخوردار بود
اما ضد آب بودن آن چطور آزمایش می شود
با استفاده از فشار
اگر آب به پارچه نفوذ کند
بدین معناست که هیچ نوع مقاومتی در برابر باران ندارد
و بدن پوشنده ی لباس، در طوفان سرد و خیس خواهد شد
و این یک شکست فاحش است
اما وقتی پارچه ی گورتکس مورد آزمایش قرار می گیرد
با این که فشار وارده بر هر دو نمونه یکسان است، تفاوت کاملاً واضح است
حتی با وجود ایجاد برآمدگی در زیر فشار
پارچه ی گورتکس، آب را رد نمی کند
حالا تقریباً کاپشن آماده شده است
تنها چند مورد دیگر باید اضافه شوند
دکمه ها ضمایم مفیدی هستند
اگرچه این کاپشن ضدآب است، اما اگر دکمه نداشته باشد، محافظ خوبی نخواهد بود