در منزلی حقیرانه ، در شهر مشهد
اینجا خداوند به جواد و خدیجه پسر دومشان را
روزی داد
طفلی ، که بر آن نام علی نهاده شد
در خانه باغچه ای کوچک است
در سمت راست آشپرخانه
و در سمت چپ اتاق پذیرایی است
و اینجا راه پله ای که به طبقه بالا می خورد
آن جا که اتاق شخصی را پیدا می کنید
اینجا در باغچه کوچک خانه
خاطرات زیادی با مادرش وجود دارد
خدیجه خانم به بچه ها دعا و قصه های قرانی
یاد می داد
پر واضح است که این موضوع نقش بسزایی
در آموزش معالم دینی به بچه ها داشت
مرحوم مادر ما سواد کلاسیک نداشت
ولی سواد قرانی داشت و قران را به خوبی
می توانست بخواند
فرزندش وشوهرش عالم بودند
با 2 عالم حقیقی زیست می کرد
چنانچه شوهرش هم کلاسی میرزا اکبر خویی بود
میرزا اکبر خویی پدر سید ابوالقاسم خویی
و شاگرد علمای برزگ نجف بود
و پدرم نیز از علما بود
و در سن 35 سالگی مجتهد مسلم شده بود
پدرم در این فضا بود
ما از ایشان ( مادر ) قرائت دعا و قران می شنیدیم
ایشان زن فهیم و با شعوری بود
و فهیم به معنای دقیق کلمه بود
زمانه اش را به خوبی می شناخت
و خوش بیان بود
به خوبی عربی حرف می زد
به خوبی ترکی آذری حرف می زد
علاوه بر زبان فارسی
به همین سبب کتاب های عربی می خواند
و معانی قران را درک می کرد
نشان سازمان اطلاعات ایران در زمان پهلوی ( ساوال)